Właściwości ozonu

Ozon, obok hydroksyli (wolnych rodników OH), jest jednym z najsilniejszych znanych utleniaczy występujących naturalnie – nie tylko chroni całe życie przed szkodliwym wpływem słonecznego promieniowania ultrafioletowego, ale także jest bardzo skuteczny w niszczeniu bakterii, wirusów, grzybów i nieprzyjemnych zapachów.

Nazwa ozon pochodzi od greckiego słowa „ozein”, co oznacza „zapach”. Ozon to naturalnie występujący gaz, który jest czasami nazywany „aktywnym tlenem”. Ozon składa się z trzech atomów tlenu (O3), zamiast tradycyjnych dwóch z których składa się tlen (O2). Jako gaz jest koloru niebieskiego; obydwie jego formy ciekła (-112 ℃) i stała (193 ℃) są koloru ciemno niebieskiego.

Ozon obecny w górnych partiach atmosfery powoduje, że niebo ma błękitny kolor. Na wysokości 25 – 30 km ozon jest wytwarzany przez część widma słonecznego promieniowania ultrafioletowego – istnieje tam w postaci gazu w stężeniu 10 – 20 ppm (parts per milion). W tych stężeniach, ozon absorbuje promieniowanie ultrafioletowe, które mogłoby zagrozić życiu na ziemi. W pobliżu ziemi, w powietrzu którym oddychamy ozon występuje w bardzo niskich stężeniach (0,001 – 0,003 ppm) i powstaje naturalnie podczas burz na skutek uderzeń pioruna a także wytwarzany jest na przykład przez wodospady czy poprzez fale wzburzonej wody.

Ozon, jak tylko zostaje wytworzony przez ozonator i rozproszony w pomieszczeniu, natychmiast zaczyna zamieniać się ponownie w tlen.

Proces ten zachodzi w kilku etapach, które zawierają między innymi: reakcje utleniania materiałów organicznych, takich jak zapachy czy dym, reakcje z bakteriami, wirusami, grzybami itp., które ponownie zużywają ozon w reakcjach utleniania. Ze względu na fakt, że ozon reaguje z tymi i wieloma innym związkami, stężenie ozonu szybko spada. Dodatkowo ozon rozpada się termicznie, tj. wyższe temperatury powodują szybszą jego degradację niż niższe.

Kiedy większość związków jest już utleniona, powstaje pozostałość ozonu, której stężenie nie spada już tak szybko. Ta pozostałość ozonu ulega degradacji do tlenu zgodnie z czasem połowicznego rozpadu ozonu dla danego środowiska, w którym był on zastosowany.

A zatem ozon, pomimo swojej siły, nie pozostaje zbyt długo w powietrzu. Spełnia swoją rolę, a następnie znika zmieniając się ponownie w bezpieczny w tlen.